Doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K czy warfaryna w niezastawkowym migotaniu przedsionków: co jest preferowane?
W niezastawkowym migotaniu przedsionków doustne antykoagulanty o bezpośrednim działaniu (DOAC) są co najmniej tak skuteczne jak warfaryna w zapobieganiu udarowi i zatorowości systemowej, przy lepszym profilu bezpieczeństwa. Metaanaliza czterech kluczowych badań III fazy (ponad 71 000 pacjentów) wykazała, że DOAC zmniejszały częstość udaru lub zatorowości systemowej o 19% w porównaniu z warfaryną, głównie dzięki mniejszej liczbie udarów krwotocznych [1].
DOAC zmniejszały także śmiertelność ogólną oraz, co szczególnie istotne, krwawienia wewnątrzczaszkowe o około połowę w porównaniu z warfaryną [1]. Krwawienia z przewodu pokarmowego były częstsze przy niektórych DOAC w niektórych dawkach.
Te wyniki, wraz z praktycznymi zaletami stałego dawkowania i braku rutynowego monitorowania, czynią DOAC preferowanym antykoagulantem pierwszego wyboru u większości pacjentów z niezastawkowym migotaniem przedsionków. Nie są one odpowiednie u pacjentów z mechanicznymi zastawkami serca ani z umiarkowaną lub ciężką stenozą mitralną [1].
- Dane nie dotyczą zastawek mechanicznych ani reumatycznej stenozy mitralnej, gdzie warfaryna pozostaje standardem.
- Dobór dawki ma znaczenie (czynność nerek, wiek, masa ciała); ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego jest zwiększone przy niektórych lekach i dawkach.
Comparison of the efficacy and safety of new oral anticoagulants with warfarin in patients with atrial fibrillation: a meta-analysis of randomised trials
Ilustracyjny przykład odczytu CliniAtlas, wyłącznie do celów referencyjnych dla profesjonalistów. Zweryfikuj status pracownika ochrony zdrowia, aby zadawać własne pytania na aktualnych źródłach. Oryginał po angielsku.